Święcenia pod okiem Maryi

Kl. Dawid Piróg

W piękne wiosenne przedpołudnie 15 maja w sanktuarium Matki Bożej Wniebowziętej w Lipinkach odbyły się święcenia diakonatu.

Matko Lipińska do Ciebie idziemy i Twego wsparcia z pokorą żebrzemy”. Tymi słowami, zaczerpniętymi z jednej z pieśni, powitał uroczyście wszystkich zgromadzonych na święceniach diakonatu ks. Wacław Śliwa, kustosz sanktuarium w Lipinkach. Dwunastu kandydatów do święceń z rzeszowskiego seminarium w otoczeniu najbliższych – rodziny, znajomych, osób duchownych, wypowiedziało swoje JESTEM. Potwierdzili tym samym gotowość do pełnienia służby w Kościele i dla Kościoła. Po pięciu latach formacji, modlitwy i nauki otrzymali od wspólnoty Kościoła potwierdzenie, że wybrała je na swoje sługi.

Święceń udzielił i słowo wygłosił bp Edward Białogłowski. W swojej homilii podkreślił przede wszystkim znaczenie daru. Wszystko w naszym życiu jest łaską, również fakt, że dwunastu naszym braciom udzielono święceń diakonatu. Biskup zachęcał do wdzięczności za czas formacji, która rozpoczęta w domu rodzinnym, trwa w seminarium. Zaznaczył też, że definitywnie zakończył się czas rozeznawania powołania, a rozpoczął się proces wytrwania w powołaniu do końca, gdyż: „Kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony” (Mt 24, 13). Umocnieniem na tej drodze ma być modlitwa osobista oraz modlitwa wspólnoty, do której każdy z nas jest zaproszony. Matka Kościół cieszy się z nowych sług stołu Bożego oraz Słowa.

Nowi diakoni złożyli przysięgę posłuszeństwa i celibatu. Po zakończeniu liturgii cała wspólnota oddała się pod opiekę Matki Bożej, prosząc by była wzorem i opiekunką rodziny ludzkiej. Ogarniajmy naszych braci modlitwą, aby zawsze byli otwarci i wierni głosowi Pana i by mieli odwagę pełnić posługę tam, dokąd Kościół ich pośle. Ponadto módlmy się o nowe i święte powołania kapłańskie, zakonne, monastyczne i misyjne.

A oto nowi diakoni: dk. Sebastian Bełz – parafia Nienadówka; dk. Krzysztof Lampart – parafia Rudna Wielka; dk. Mateusz Łachmanek – parafia Lipinki; dk. Karol Migut – parafia Jasionka; dk. Marcin Murawski – Rzeszów, parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa (Katedra); dk. Adrian Pazdan – parafia Zagorzyce; dk. Tomasz Sienicki – parafia Bieździedza; dk. Dominik Świeboda – parafia Palikówka; dk. Piotr Wąsacz – Rzeszów, parafia bł. Władysława Findysza; dk. Mateusz Wojtuń – parafia Święcany; dk. Maciej Zawiślak – Rzeszów, parafia św. Józefa (Staromieście); dk. Wiktor Zoła – parafia Cieklin.

Flesz

Radio Via

Wyjątkowa noc. 15 maja odbyła się kolejna edycja ogólnopolskiej akcji „Noc Muzeów”. Organizatorzy z podkarpackich placówek zaprosili do udziału w wydarzeniach głównie w formie on-line. Akcja odbyła się w muzeach w całym regionie. Na stronach i profilach społecznościowych instytucji kulturalnych przygotowano m.in. filmy i podcasty. W stolicy regionu w akcji wzięły udział m.in.: Muzeum Okręgowe, Muzeum Dobranocek ze zbiorów Wojciecha Jamy, Muzeum Etnograficzne, Muzeum Historii Miasta Rzeszowa i Biuro Wystaw Artystycznych. Od 16 maja placówki muzealne można już zwiedzać w sposób tradycyjny.

Gwiazdy Europejskiego Stadionu Kultury. Sylwia Grzeszczak, Krzysztof Zalewski, Margaret i Grubson wystąpią podczas Wschodu Kultury. Europejskiego Stadionu Kultury 2021. Imprezę zaplanowano między 25 a 27 czerwca. Ten największy kulturalny festiwal na Podkarpaciu istnieje od 2011 r., a jego formuła jest stała. W programie jest zawsze Koncert Główny z udziałem tzw. kolektywów i kilkadziesiąt wydarzeń kulturalnych w różnych rejonach miasta. W programie tegorocznej edycji jest 35 wydarzeń w 10 miejskich lokalizacjach. Najważniejsze odbędą się w Klubie Festiwalowym na bulwarach i w Parku Sybiraków.

DIECEZJA

Bezdomni dla Maryi

Ks. dr Piotr Potyrała, dyrektor Caritas Diecezji Rzeszowskiej

W maju wierni gromadzą się w kościołach i obok przydrożnych kapliczek, by śpiewać Litanię do Matki Bożej i maryjne pieśni. Ale nie tylko tam.

Te piękne nabożeństwa są organizowane także w schroniskach dla osób bezdomnych. Na terenie diecezji rzeszowskiej są prowadzone dwa schroniska dla bezdomnych mężczyzn (w Rzeszowie i Jaśle) oraz jedno dla bezdomnych kobiet (w Racławówce k. Niechobrza).

W każdym ze schronisk oprócz zapewnienia bezdomnym dachu nad głową i wyżywienia, ważną rolę odgrywają zajęcia mające na celu pomoc w wyjściu z kryzysu bezdomności. Wśród nich – duże znaczenie ma troska o życie religijne mieszkańców, którzy uczestniczą w organizowanych dla nich Mszach św. i nabożeństwach. Codziennie odbywają się także modlitwy, prowadzone przez pracowników schroniska lub samych podopiecznych.

W maju osoby bezdomne chętnie gromadzą się, by śpiewać Litanię Loretańską i pieśni maryjne. Gdy jest to możliwe, takie spotkanie modlitewne rozpoczyna się Mszą św., po której ma miejsce nabożeństwo majowe. Urozmaiceniem tych spotkań modlitewnych są nabożeństwa organizowane na zewnątrz – przy figurce Maryi. W Rzeszowie osoby bezdomne same zatroszczyły się o wykoszenie trawy oraz zasadzenie pięknych kwiatów przy figurce, aby również w ten sposób oddać cześć Matce Bożej. W tak uroczej scenerii modlą się i mocnymi, męskimi głosami śpiewają dla Maryi.

RZESZÓW

Ogrody pod opieką miasta

DB

Samorząd miasta podpisał umowę z Zakonem Ojców Bernardynów na użytkowanie Ogrodów Bernardyńskich.

Umowa została podpisana na czas nieokreślony. Dotyczy zarówno zieleni, jak i znajdujących się w ogrodzie elementów małej architektury, jak i fontanny, która została już uruchomiona. Zakon pozostanie właścicielem terenu. Porządku w ogrodach będzie pilnować straż miejska. Zarząd Zieleni Miejskiej w Rzeszowie kończy formalności związane z przejęciem użytkowania ogrodów, które mają powierzchnię ok. 80 arów. – To bardzo cenny teren w samym centrum miasta, dlatego znakomicie nadaje się do wydarzeń o charakterze publicznym. W planach mamy organizowanie w tym miejscu różnych wydarzeń o charakterze kulturalnym, na przykład wystaw plenerowych, czy koncertów – powiedziała Aleksandra Wąsowicz-Duch, dyrektor Zarządu Zieleni Miejskiej w Rzeszowie.

Ogrody Bernardyńskie otwarto w 2013 r. Inwestycja, która kosztowała 30 mln zł i została wykonana z udziałem unijnych dotacji, powstała na terenie, który zakon odkupił od miasta za zgodą radnych w 2006 r. /DB

Nie ma mocy bez wiary

O przyszłości Rzeszowa mówi dr Ewa Leniart, wojewoda podkarpacki.

Radosław Mrozowicz: Liczba zakażeń COVID-19 w Polsce wyraźnie spadła. Od przeszło roku była Pani na pierwszym froncie walki z koronawirusem. Czy wreszcie oddycha Pani z ulgą?

Ewa Leniart: Jestem dużo spokojniejsza niż w okresie wielkanocnym, gdy mieliśmy kulminację tzw. trzeciej fali. To były nieprzespane noce, długie narady z premierem, rozmowy z dyrektorami szpitali. Trudne decyzje dotyczące ludzkiego zdrowia i życia. Doświadczenie, z którego wychodzę silniejsza, ale też pełna pokory.

Czy miała Pani chwile zwątpienia?

By mierzyć się z takimi wyzwaniami człowiek potrzebuje wewnętrznej mocy. Ja czerpię ją z katolickiej wiary, która jest moim drogowskazem od najmłodszych lat. Jak każdy człowiek miałam w swoim życiu potknięcia, ale wiem, że upadek jest po to, by się podnieść i dalej zmierzać do wyznaczonego celu.

Najbliższy cel to urząd prezydenta miasta. Co skłoniło Panią do startu w wyborach?

Rzeszów, z którym jestem związana przez całe życie, potrzebuje nowego otwarcia. Bez spójnej wizji rozwoju i mądrego planowania przestrzennego dorobek ostatnich dekad zostanie zaprzepaszczony. Zielony ład, nowa jakość komunikacji, nowe formy aktywnego spędzania wolnego czasu – to oczekiwania rzeszowian. Wiem jak je spełnić.

Problemy chaosu urbanistycznego czy zakorkowanych ulic podejmują wszyscy kandydaci.

Trudno się dziwić, bo to największa bolączka mieszkańców i główny grzech poprzednich władz miasta, które oddały je w ręce deweloperów. Chcę z tym skończyć raz na zawsze.

Co zatem różni pretendentów do urzędu prezydenta?

Mój główny kontrkandydat, szef klubu radnych wspierających byłego prezydenta ma poparcie środowisk otwarcie walczących z Kościołem, promujących aborcję, eutanazję czy związki jednopłciowe. W kampanii tych haseł on nie eksponuje, by nie zrazić do siebie konserwatywnych rzeszowian. Ale przyjdzie czas, gdy będzie musiał spłacić zobowiązania.

Jaki jest Pani największy atut w tej rywalizacji?

Od sześciu lat jako wojewoda troszczę się o nasz region i jego stolicę. Dalszy rozwój Rzeszowa wymaga ogromnych inwestycji, które przekraczają możliwości samorządu. Bliskie relacje z premierem i rządem dają mi moc skutecznego działania oraz gwarancję pozyskania dla miasta setek milionów złotych. To ogromna szansa i wierzę, że ją wykorzystamy.

Ewa Leniart doktor nauk prawnych, dyrektor Oddziału IPN w Rzeszowie (2007-15), wojewoda podkarpacki (2015-19), posłanka na Sejm RP IX kadencji (2019-20). Od 13 stycznia 2020 r. ponownie powołana na wojewodę podkarpackiego.

Na pamiątkę objawień w Fatimie

Ks. Tomasz Nowak

W katedrze rzeszowskiej odbyło się pierwsze w tym roku nabożeństwo fatimskie, rozpoczynające cykl, który potrwa do 13 października.

W diecezji rzeszowskiej nabożeństwa fatimskie odbywają się w wielu parafiach. Wyjątkowym miejscem fatimskiego kultu jest katedra rzeszowska, która jest jednocześnie sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej. Uroczyste nabożeństwa fatimskie z procesją odbywają się zawsze 13. dnia miesiąca, od maja do października, w rocznicę kolejnych objawień w Fatimie, które trwały od 13 maja do 13 października 1917 r.

Nabożeństwa w katedrze w Rzeszowie rozpoczynają się o godz. 18.45 odczytaniem próśb i podziękowań do Matki Bożej. Następnie o godz. 19 jest Msza św., po której wierni uczestniczą w procesji różańcowej na placu przed kościołem. Mszom św. i Różańcowi przewodniczą poszczególne parafie dekanatu katedralnego oraz przełożeni i klerycy Wyższego Seminarium Duchownego w Rzeszowie.

Pierwszemu w tym roku nabożeństwu przewodniczył ks. Sławomir Jeziorski, prefekt i wykładowca Wyższego Seminarium Duchownego w Rzeszowie. W koncelebrze uczestniczyli: ks. Piotr Tarnawski, radca Nuncjatury Apostolskiej w Moskwie, ks. Jan Młynarczyk, emerytowany proboszcz parafii Matki Bożej Królowej Polski i św. Jana Kantego w Sandomierzu i ks. Krzysztof Gołąbek, proboszcz parafii katedralnej i kustosz sanktuarium.

W perłową rocznicę pielgrzymiej wizyty Jana Pawła II w Rzeszowie

Dr Mieczysław Janowski

Dokładnie 30 lat temu doszło do wiekopomnego wydarzenia w historii Rzeszowa. Była nim wizyta Ojca Świętego Jana Pawła II.

Ta, już czwarta, pielgrzymka papieska do Polski była dwuczęściowa, odbyła się 1-9 czerwca oraz 13-16 sierpnia 1991 r. Była zarazem pierwszą do wolnej Ojczyzny, gdyż poprzednie odbywały się jeszcze za czasów komunistycznego zniewolenia. Hasło przewodnie tej pielgrzymki: „Bogu dziękujcie, ducha nie gaście” nawiązywało do papieskiego przesłania – dziękczynienia i budowania na skale Prawdy.

Gość oczekiwany

W Rzeszowie czekaliśmy na tę wizytę z utęsknieniem. Jan Paweł II zawitał do nas w niedzielę 2 czerwca 1991 r. Przed przybyciem Ojca Świętego trzeba było jednak wykonać wiele pracy. Tym, którzy dziś głoszą dziwaczne tezy, jakoby miasto zaczęło się rozwijać dopiero od 2002 r., przypomnę co nieco. Na początku lat 90. ubiegłego wieku mieliśmy w Rzeszowie jedynie dwa mosty drogowe (jeden w ciągu ul. Lwowskiej, a drugi na zaporze) i most kolejowy. Trudno w to uwierzyć, ale nie było wówczas połączenia obecnego ronda na Pobitnie z rondem przy al. T. Rejtana. Dziś jest to al. Armii Krajowej. Ten, jakże ważny odcinek ówczesnej „obwodnicy”, a dziś ulicy wewnątrzmiejskiej, został wybudowany na krótko przed wizytą papieską.

Spodziewając się, i słusznie, dużego napływu pielgrzymów zwróciliśmy się do wojska z prośbą o pomoc w wybudowaniu jeszcze jednej przeprawy przez Wisłok. Skutecznie wspierał nas ówczesny szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego – płk Jerzy Maruszak. Jednostka Wojskowa 2265 z Dębicy otrzymała zadanie wykonania w ramach ćwiczeń mostu pontonowego poniżej obecnego Mostu Zamkowego. Most ten miał ok. 80 m długości i ok. 4,5 m szerokości. Budową dowodził ówczesny kpt. Zbigniew Lamberski (obecnie ppłk rezerwy). Drodzy żołnierze – dziś rezerwiści – ponownie dziękuję Wam za tę pomoc i zabezpieczenie potencjalnej sytuacji awaryjnej, która na szczęście nie zaistniała.

Solidarni w działaniu

Przygotowaniami do godnego przyjęcia papieża w Rzeszowie kierował komitet organizacyjny, na czele którego stał ówczesny ordynariusz diecezji przemyskiej – bp Ignacy Tokarczuk, którego skutecznie wspomagał bp Edward Białogłowski oraz wielu kapłanów z proboszczem parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa ks. Stanisławem Macem na czele. Przygotowania te miały dwa istotne kierunki: duszpasterski oraz materialny. Tak zgodnego i sprawnego działania, w którym wtedy mogłem uczestniczyć, nie doświadczyłem nigdy później, a działo się to zaledwie dwa lata po przemianach ustrojowych z 1989 r.

Obok osób duchownych do dzieła przyłączyli się architekci i projektanci, wszystkie służby publiczne i porządkowe, w tym służba zdrowia, policja, straż pożarna – tak zawodowa, jak i ochotnicza, harcerze i wolontariusze, zwłaszcza z kościelnej służby porządkowej. Naturalnie, nie brakło pomocy ze strony rzeszowskich firm WSK PZL-Rzeszów, Zelmer, Instal, MPK, MPGK, MPWiK, MZBM, MPEC, placówek handlowych i wielu innych instytucji, w tym uczelni wyższych. Poczta przygotowała nawet specjalną kartę i okolicznościową pieczęć.

Było nas 700 tysięcy

Na placu przed dzisiejszą Katedrą zgromadziło się ponad 700 tys. wiernych, nie tylko z Rzeszowszczyzny, ale także z innych regionów i spoza granic Polski, wśród nich również liczni dyplomaci. Sam plac, liczący prawie 65 ha, podzielony był na ok. 55 sektorów. Autorem koncepcji zagospodarowania był inż. Władysław Pankiewicz, zaś ołtarz, wybudowany przez rzeszowski Instal, zaprojektował architekt Jerzy Żmijowski. Podczas liturgii śpiewało prawie 30 chórów przy akompaniamencie 25 orkiestr. Było kilkadziesiąt pocztów sztandarowych. Na szczęście ustały deszcze budzące nasz niepokój, zapanowała piękna słoneczna pogoda.

Można jeszcze długo wymieniać dane liczbowe świadczące o randze tego modlitewnego spotkania z Ojcem Świętym.

Służyłem wtedy Rzeszowowi jako jego prezydent. Chciałbym dziś, z tej trzydziestoletniej perspektywy, raz jeszcze wszystkim zaangażowanym w to Boże dzieło powiedzieć dziękuję – najserdeczniej za niegdysiejszy, owocny trud. Dziękuję bardzo wszystkim osobom duchownym za harmonijną współpracę w każdym obszarze. Bez ich ogromnego wysiłku nasze starania byłyby bezużyteczne.

Dziękuję: ówczesnemu wojewodzie rzeszowskiemu – Kazimierzowi Ferencowi i jego zastępcy – Józefowi Frączkowi, mojemu poprzednikowi w rzeszowskim ratuszu – Zdzisławowi Banatowi, moim wiceprezydentom – Józefowi Górnemu, Dionizemu Bedzie i Władysławowi Świetlickiemu oraz pozostałym członkom Zarządu Miasta: Leszkowi Trubusowi, Janowi Dupladze, Taduszowi Strużyńskiemu i Eugeniuszowi Rząsie, a także skarbnik – Janinie Filipek. Nie mogę również pominąć Rady Miasta pod przewodnictwem Jana Rejmana.

Wśród darów ofiarnych przekazanych wtedy Ojcu Świętemu był ornat, zaprojektowany przez Barbarę Smoczeńską, radną miejską, a ufundowany przez NSZZ „Solidarność” w Rzeszowie. Przedstawia on Matkę Bożą z rzeszowskiego Sanktuarium Ojców Bernardynów, nawiązując do jedności i solidarności. Wykonał go mistrz hafciarski z Błażowej – Bronisław Pysz wraz z córką i wnuczką.

Długo jeszcze mógłbym wymieniać osoby oraz instytucje wspomagające przygotowania do godnego przyjęcia naszego miłego Gościa. Nie mogę tu, rzecz oczywista, zapomnieć o wszystkich księżach, siostrach i braciach zakonnych oraz tysiącach ludzi gorliwie szykujących duchowe oblicze tego nadzwyczajnego duszpasterskiego spotkania z Ojcem Świętym – prorokiem naszych czasów.

Dziękujmy za owoce

Owe czerwcowe dni AD 1991 były dla nas czasem nie tylko pogłębionej refleksji, ale i sposobnością do odnowienia wiary oraz uświadomienia sobie konsekwencji z tej wiary wynikających. Można powiedzieć, że Ojciec Święty przypominając nam Dekalog, prosił i wołał o miłość do Boga i do bliźnich. Zapytajmy się więc dziś: Czy na długo wystarczyło nam tej miłości?

Słowa, które padły na rzeszowskich błoniach – dziś mamy tam Park Papieski – podczas Mszy św. beatyfikacyjnej bp. Józefa Sebastiana Pelczara, zapisały się w moim sercu bardzo jednoznacznie. Są one ciągle aktualne. „Bądź chrześcijaninem naprawdę, nie tylko z nazwy, nie bądź chrześcijaninem byle jakim”. (…)

Ta pielgrzymka przyniosła za kilka miesięcy wspaniały dar w postaci diecezji rzeszowskiej. Jej pierwszym ordynariuszem został bp Kazimierz Górny.

Jan Paweł II przyjął Honorowe Obywatelstwo Miasta Rzeszowa, miasta, które od stuleci nosi krzyż w swym herbie. Jest także Doktorem Honoris Causa Uniwersytetu Rzeszowskiego, który niebawem będzie świętował swoje dwudziestolecie.

Dziękujmy zatem za to dobro, będące owocem siewu wykonanego 30 lat temu przez Siewcę, który głosił swym życiem TOTUS TUUS!

Zechciejmy jednak te słowa, wywodzące się z Traktatu o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny św. Ludwika Marii Grignion de Montfort, odczytać rozszerzająco, mając przed oczyma cały pontyfikat Jana Pawła II:

Cały Twój – Boże w Trójcy Świętej Jedyny,

Cały Twój – Matko Przenajświętsza,

Cały Twój – Kościele Powszechny,

Cały Twój – Ojczyzno – Polsko,

Cały Twój – Siostro i Bracie.

Dr Mieczysław Janowski – prezydent Rzeszowa (1991-99), senator RP (1997-2004), poseł do Parlamentu Europejskiego (2004-09).

Litania do Marii Panny

Andrzej Szypuła

O religijnych inspiracjach w sztuce można by pisać wiele. Od wieków są one trwałe i niezmienne, głęboko zajmują serca i umysły twórców.

Będąc swego czasu na sesji muzykologicznej w Stawisku koło Warszawy, w dawnym domu rodzinnym Anny i Jarosława Iwaszkiewiczów, obecnie muzeum, natknąłem się na dzieło szczególne, a mianowicie na Litanię do Marii Panny Jerzego Lieberta (1904-31), do której muzykę napisał w latach 1930-33 Karol Szymanowski (1882-1937), jako op. 59 na sopran, chór żeński i orkiestrę. Kompozytor wybrał do swej kompozycji strofę trzecią i szóstą. Prawykonanie dzieła miało miejsce w Warszawie 13 października 1933 r. pod dyrekcją Grzegorza Fitelberga.

Niezwykłej piękności to dzieło, dedykowane przez poetę Annie Iwaszkiewiczowej 26 sierpnia 1926 r. w święto Matki Bożej Częstochowskiej.

W siedmiu strofach Litanii do Marii Panny zawarte są treści najistotniejsze: otwarcie na drugiego człowieka i doskonalenie wiary w Boga, aż do osiągnięcia pełni. Wiersz Jerzego Lieberta, jego moralne przesłanie, bardzo głęboko przeżył Karol Szymanowski. Zbudował później ze słów i dźwięków dzieło niezwykle sugestywne, osobiste i kontemplacyjne. „A może to najgłębsza, najbardziej skupiona rzecz moja” – pisał do swoich przyjaciół. I tak powstała głęboka modlitwa, która poprzez piękno muzyki i słowa stała się nośnikiem wartości duchowych, religijnych, jakby ponadestetycznych, pozornie w muzyce niewyrażalnych.

W majowe dni niosę tę modlitwę Jerzego Lieberta i Karola Szymanowskiego do stóp Matki Chrystusa, jako przykład artystycznego dzieła wielkich twórców, którzy duszą i sercem złożyli hołd Tej, która od wieków nas słucha i prowadzi do swego Syna.

W oczekiwaniu na Spotkanie Rodzin

Maria Reizer

Ostatnie lata nacechowane są różnymi inicjatywami na rzecz rodziny. Podejmują je zarówno instytucje świeckie, jak i Kościół.

Papież Franciszek podpisał 19 marca 2016 r. posynodalną adhortację apostolską o miłości w rodzinie Amoris Laetitia. W tym roku 19 marca w piątą rocznicę jej podpisania rozpoczął się Rok Rodziny, który zakończy się w czerwcu 2022 r. Światowym Spotkaniem Rodzin w Rzymie.

Światowe Spotkania Rodzin zostały zainicjowane przez św. Jana Pawła II. Pierwsze odbyło się w Rzymie w październiku 1994 r. pod hasłem „Rodzina sercem cywilizacji miłości”. Następni papieże kontynuują to dzieło. O roli rodziny w życiu społeczeństw świadczy również fakt, że Zgromadzenie Ogólne ONZ przyjęło w 1993 r. rezolucję ustanawiającą 15 maja Międzynarodowym Dniem Rodzin.

W pierwszym roku pontyfikatu papież Franciszek zaprosił do Rzymu rodziny chrześcijańskie na Światowe Spotkanie Rodzin. Spotkanie odbyło 27 października 2013 r. na zakończenie Roku Wiary.

Z diecezji rzeszowskiej w dniu 23 października sprzed kościoła Chrystusa Króla w Rzeszowie udała się do Rzymu 200-osobowa autokarowa pielgrzymka czytelników Niedzieli Rzeszowskiej. Ciekawy program umożliwił nam uczestnictwo w Światowym Spotkaniu Rodzin, ale również nawiedzenie wielu miejsc świętych poza Rzymem i Watykanem.

W przeddzień spotkania wzięliśmy udział we Mszy św., którą dla nas odprawił ordynariusz rzeszowski bp Jan Wątroba w kościele Świętego Ducha w Rzymie. Światowe Spotkanie Rodzin odbyło się na placu św. Piotra. Eucharystii przewodniczył papież Franciszek, który wygłosił homilię na temat „Miłość cierpliwa, która rodzi radość”. Zaapelował do rodzin, by zawsze żyły wiarą i prostotą, jak Święta Rodzina z Nazaretu. W sobotę w godzinach popołudniowych odbyło się na placu czuwanie Papieża z rodzinami reprezentującymi różne kraje. W czasie tego spotkania tysiące kolorowych balonów pojawiło się na niebie, co zwłaszcza dzieciom sprawiło wielką radość.

Wierzę, że działania podjęte na świecie w zakresie zwalczania epidmii COVID-19 przyniosą efekty i umożliwią nam uczestnictwo w Międzynarodowym Spotkaniu Rodzin w Rzymie w 2022 r.

Perełki w internecie

Barbara Kamińska

Szlak Architektury Drewnianej woj. podkarpackiego ma nową wersję strony internetowej.

Uzupełniono ją nowymi treściami i fotografiami drewnianych perełek podkarpackiego dziedzictwa. Witryna umożliwia zwiedzanie wybranych obiektów także w wirtualnej rzeczywistości. Cerkiew w Świątkowej Wielkiej, drewniany kościół w Lutczy, kościół w Porębach Dymarskich oraz cerkiew w Gorajcu dzięki technologii VR można obejrzeć z każdej strony i z wielu perspektyw. Zastosowano mechanizmy ułatwiające korzystanie ze strony także osobom niedowidzącym. Perełkami podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej są obiekty wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO: dwa kościoły w Bliznem i Haczowie oraz cztery cerkwie: w Chotyńcu, Radrużu, Smolniku i Turzańsku. Modernizacja strony Szlaku Architektury Drewnianej była możliwa dzięki pomocy finansowej Unii Europejskiej w ramach Programu Współpracy Transgranicznej Polska-Białoruś-Ukraina 2014-2020.

Deklaracja podpisana

Barbara Kamińska

W Rzeszowie została podpisana deklaracja dotycząca wspólnych działań na rzecz Szpitala Uniwersyteckiego.

Od dłuższego czasu trwają starania Uniwersytetu Rzeszowskiego i Samorządu Województwa Podkarpackiego mające na celu budowę takiej placówki. Wiadomo już, że te działania będą wspierać ministrowie: edukacji i nauki oraz zdrowia. Taką deklarację podpisano 14 maja w Rzeszowie. Dokument to kontynuacja działań podjętych 14 listopada 2016 r., w ramach ówczesnego porozumienia stron na rzecz rozwoju kształcenia i rozwoju systemu ochrony zdrowia w województwie. – Powstanie szpitala uniwersyteckiego ma kluczowe znaczenie dla wzmocnienia bazy naukowo-dydaktycznej i zwiększenia dostępności do wysokospecjalistycznych usług medycznych dla mieszkańców. Nauka, wykształcone kadry, wysoki poziom leczenia są gwarancją bezpieczeństwa pacjentów. To ważny dzień dla naszego regionu – powiedziała wojewoda Ewa Leniart. Budowa szpitala uniwersyteckiego jest jednym z priorytetów regionu zawartym w „Strategii rozwoju województwa – Podkarpackie 2030” przyjętej we wrześniu 2020 r.

Adoracja Najświętszego Sakramentu w diecezji

E.Sz.

Dekanat Rzeszów-Katedra

31 maja – Rzeszów-Zalesie, parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

1 czerwca – Rzeszów-Salezjanie, parafia Opatrzności Bożej

2 czerwca – Rzeszów, parafia św. Jadwigi Królowej

4 czerwca – Rzeszów, parafia św. Michała Archanioła

Dekanat Rzeszów-Południe

5 czerwca – Rzeszów, parafia bł. Karoliny Kózkówny /E.Sz.

Czekoladki dopiero na deser

Marian Salwik. Pracownik samorządowy, geograf

Realizacja „Polskiego Ładu” wymaga ciężkiej pracy wszystkich, którym zależy na pomyślności naszej ojczyzny.

Prezentacja programu „Polski Ład” była trafiona i imponująca. Trafiona, bo przypadła w sobotę, 15 maja, czyli w Międzynarodowym Dniu Rodzin. Polska rodzina – rozumiana jak najbardziej klasycznie: mama, tato i dzieci – jest głównym adresatem programu. Od kondycji, dobrobytu i pomyślności polskich rodzin zależy przyszłość naszego narodu i państwa.

To była także prezentacja imponująca, bo od 2015 r., czyli od podwójnego zwycięstwa Zjednoczonej Prawicy w wyborach (najpierw prezydenckich, potem parlamentarnych) nikt, żaden polityk, żadna partia z opozycji parlamentarnej czy pozaparlamentarnej, nie przedstawił programu z takim rozmachem, tak kompleksowego i, jak się wydaje, „policzonego” co do kosztów i możliwości finansowania.

Już słychać krytykę, że to ze strony Zjednoczonej Prawicy kolejny etap „socjalistycznego rozdawnictwa” i „kupowania społeczeństwa”. Najczęściej mówią tak ci, którzy sami nie mają nic do zaproponowania – mniejsza o to, czy ze względu na miałkość intelektualną, brak wytrwałości lub lenistwo, czy też ze względu na nadmierne skupianie się na „odsuwaniu PiS od władzy”.

Nawiązując do mojego poprzedniego felietonu, proponuję spojrzeć na „Polski Ład” przez pryzmat solidaryzmu i katolickiej nauki społecznej, co najlepiej, moim zdaniem, zawiera się w słowach z Listu św. Pawła Apostoła do Galatów: „Jeden drugiego brzemiona noście” (Ga 6, 2a) – przypomnianych przez św. Jana Pawła II w homilii wygłoszonej na placu Zwycięstwa w Warszawie, 2 czerwca 1979 r. Za tymi słowami kryje się wezwanie, by tym lepiej wypełniać prawo Chrystusowe (por. Ga 6, 2b).

Nie wiem, czy autorzy „Polskiego Ładu” sięgali aż tak głęboko. Odnosząc się jednak do konkretów, czyli choćby do zaproponowanych zmian podatkowych, wydaje się dość oczywiste, że ci, którym w życiu lepiej powodzi się pod względem finansowym, powinni ponosić co najmniej takie same zobowiązania podatkowe jak ci, którzy aż takiego szczęścia nie mieli. Do tej pory tak nie było, bo obowiązywał podatek degresywny, promujący, owszem, tych, którzy więcej pracowali i więcej zarabiali, ale w sumie płacili niższe podatki, co podobno miało ich motywować do dalszej ciężkiej pracy. Znaczące podniesienie: kwoty wolnej od podatku (do wysokości 30 tys. zł) oraz progu podatkowego (z 85 tys. do 120 tys. zł) sprawi, że niższe podatki zapłacą osoby o niskich i średnich dochodach (ok. 18 mln pracowników i emerytów).

Tych konkretów w „Polskim Ładzie” jest więcej. Żeby jego realizacja zakończyła się sukcesem, potrzeba ciężkiej pracy nie tylko ustawodawcy i rządu, ale także wszystkich, którym zależy na pomyślności naszej ojczyzny. Dlatego nie zgadzam się ze słowami jednego z polityków PiS, że „program «Polski Ład» jest jak pudełko czekoladek. (…)”. Czekoladki są dobre dopiero na deser!